Scuderia Toro Rosso was van 2006 tot en met 2019 het tweede Formule 1-team van Red Bull. Het team ontstond toen Red Bull-eigenaar Dietrich Mateschitz eind 2005 het noodlijdende Minardi overnam en de renstal een nieuwe naam gaf. Sindsdien is de formatie meerdere keren omgedoopt: in 2020 werd het AlphaTauri, in 2024 kortstondig RB en sinds 2025 rijdt het team door het leven als Racing Bulls. Deze pagina gaat over de Toro Rosso-jaren, de basis waarop alles daarna is gebouwd.
Het team was en is gevestigd in Faenza, Italië, en werd van de oprichting in 2006 tot en met 2023 geleid door teambaas Franz Tost, een van de langst zittende teambazen in de Formule 1. Tost bleef aan het roer toen Toro Rosso in 2020 AlphaTauri werd, en gaf de fakkel pas eind 2023 door aan Laurent Mekies. De naamswisseling naar AlphaTauri was destijds vooral bedoeld om het gelijknamige kledingmerk van Red Bull meer naamsbekendheid te geven, iets wat past bij de manier waarop Red Bull sport al decennia gebruikt om het merk te verspreiden.
Binnen de Formule 1 zette Red Bull het team altijd in als opleidingsploeg voor jong talent, een springplank richting het hoofdteam Red Bull Racing. Coureurs als Sebastian Vettel en Max Verstappen begonnen hun loopbaan bij Toro Rosso en stroomden later door naar de renstal in Milton Keynes. Het grootste succes uit de Toro Rosso-jaren blijft de eerste en enige zege van het team als constructeur: Sebastian Vettel won in 2008 op Monza, in de regen, en werd daarmee destijds de jongste racewinnaar in de geschiedenis van de sport. Qua eindklassering bereikte het team zijn hoogtepunt in 2019, met een zesde plek in het constructeurskampioenschap.
Motorpartners door de jaren heen
Toro Rosso wisselde regelmatig van motorleverancier, iets wat in de Formule 1 zelden zonder gevolgen blijft. Het team begon in 2006 met Cosworth-motoren, reed van 2007 tot en met 2013 met Ferrari-krachtbronnen en stapte in 2014 en 2015 over op Renault. Met opkomend talent als Max Verstappen en Carlos Sainz Jr. achter het stuur, scoorde het team in 2015 een recordaantal punten voor die tijd.
In 2016 keerde Toro Rosso terug naar Ferrari, maar met een addertje onder het gras: het team kreeg de motorversie van het voorgaande seizoen in plaats van de nieuwste specificatie, en bleef desondanks opvallend concurrerend. In 2017 volgde een nieuwe wending: Renault leverde opnieuw de motoren, maar deze werden gebrandmerkt als “Toro Rosso”-motoren in plaats van als Renault. Vanaf 2018 stapte het team over op Honda-motoren, een samenwerking die uiteindelijk de basis legde voor de latere overname van de Honda-techniek door Red Bull zelf.
Op en neer met de coureurs
Als opleidingsteam voor Red Bull Racing speelde Toro Rosso een bijzondere rol in de loopbaan van jonge coureurs. De coureursstoel fungeerde vaak als een soort draaideur voor aanstormend talent, dat hier kon laten zien wat het waard was voordat het werd overgeplaatst naar het grotere team.
Daniil Kvyat is zo’n voorbeeld. Hij begon zijn F1-carrière bij Toro Rosso, maakte een uitstapje naar Red Bull Racing, maar kwam later weer terug bij het team, waar hij kon laten zien dat hij nog op het hoogste niveau kon racen.
Pierre Gasly is een ander voorbeeld. Na een sterke periode bij Toro Rosso werd hij gepromoveerd naar Red Bull Racing. Die overgang verliep niet zoals gehoopt en hij werd teruggezet naar het kleinere team. Dat pakte uiteindelijk goed uit: Gasly vond zijn vorm terug bij Toro Rosso en reed onder meer naar een podiumplaats.
Ook Alexander Albon volgde een vergelijkbaar pad. Hij begon bij Toro Rosso, kreeg een kans bij Red Bull Racing, maar had moeite om te concurreren met zijn meer ervaren teamgenoot. Uiteindelijk keerde hij terug naar het kleinere team, waar hij opnieuw de gelegenheid kreeg zich te bewijzen.
De kracht van sponsoring
Een Formule 1-team draaiende houden is financieel geen kattenpis, en goede sponsors zijn daarom van groot belang. Red Bull was de belangrijkste geldschieter, maar het team had ook baat bij andere samenwerkingen. Het Spaanse oliebedrijf Cepsa maakte enkele jaren deel uit van het sponsorportfolio, en het Japanse horlogemerk Casio was via de Edifice-lijn eveneens jarenlang aan het team verbonden.
Opvallend waren ook de Thaise sponsors die aan boord kwamen dankzij coureur Alexander Albon, zoals PTT Lubricants. De komst van een Thaise coureur opende de deur naar een nieuwe markt en toonde aan dat een coureur niet alleen waarde toevoegt op het circuit, maar ook aan de sponsortafel.
Samenvatting
Scuderia Toro Rosso stond lang in de schaduw van het meer gevierde Red Bull Racing, maar was meer dan alleen een springplank voor jong talent. Het team had zijn eigen karakter en geschiedenis, met Franz Tost als vaste teambaas van 2006 tot en met 2023 en Faenza als vaste uitvalsbasis.
Op motorgebied had het team nooit de luxe van een langdurige, vaste deal zoals de topteams. Van Cosworth via Ferrari en Renault tot Honda: telkens moest de ploeg zich aanpassen, en dat deed het met wisselend maar regelmatig verrassend succes. Bovendien had Toro Rosso een neus voor talent: namen als Sebastian Vettel, Max Verstappen en Carlos Sainz Jr. traden via dit team de Formule 1 binnen.
Na 2019 verdween de naam Toro Rosso uit de Formule 1, maar het team zelf bleef bestaan: eerst als AlphaTauri, later als RB en sinds 2025 als Racing Bulls. De basis die in Faenza werd gelegd, met Red Bull als eigenaar en de rol van opleidingsteam voor jong talent, vormt nog altijd de kern van die opvolger.