Launch control is een elektronisch systeem dat coureurs helpt om vanuit stilstand zo snel mogelijk weg te komen. In de Formule 1 was dit een geautomatiseerd hulpmiddel dat het koppel van de motor, het toerental en de koppelingsbediening automatisch regelde om wielspin te voorkomen en de acceleratie vanaf de startgrid te maximaliseren.
Hoe werkte launch control?
Wanneer een coureur launch control activeerde, nam het systeem de controle over de start over. De coureur hoefde alleen nog een knop in te drukken wanneer de startlichten doofden. Het systeem zorgde ervoor dat de banden precies de juiste hoeveelheid grip hielden door automatisch de motorkracht aan te passen. Daardoor was de start vrijwel perfect: geen wielspin, geen afgeslagen motor, gewoon maximale versnelling.
Wanneer was launch control toegestaan?
De geschiedenis van launch control in de Formule 1 is bewogen. Het systeem werd in 1994 verboden, samen met andere elektrische hulpsystemen zoals tractiecontrole en actieve vering. De FIA wilde dat coureursvaardigheid weer centraal kwam te staan. Maar omdat het moeilijk bleek om te controleren of teams zich aan het verbod hielden, werd launch control in 2001 weer toegestaan. Dit duurde tot 2004, toen het opnieuw werd verboden. Sindsdien is het gebruik ervan niet meer toegestaan in de Formule 1.
Hoe starten F1-coureurs nu?
Tegenwoordig moeten coureurs de start volledig handmatig uitvoeren. Ze gebruiken wel een speciale 'start map' - een motorinstelling die het vermogen iets begrenst - maar dit reageert niet automatisch op wielspin. De coureur moet zelf het gaspedaal en de koppelingspedalen aan het stuur bedienen. Dit maakt de start een stuk moeilijker en er kan meer misgaan, wat juist zorgt voor spannende momenten op de grid. Teams oefenen daarom veel met starts tijdens trainingen om de perfecte instelling en techniek te vinden.