Jules Bianchi (Nice, 3 augustus 1989) gold als een van de grootste Franse talenten van zijn generatie. Hij reed 34 Grands Prix voor Marussia in 2013 en 2014 en scoorde in Monaco de eerste WK-punten uit de geschiedenis van het team. Zijn carrière eindigde abrupt na een zwaar ongeluk tijdens de Japanse GP van 2014, waaraan hij negen maanden later overleed.
Karting en junior formules
Bianchi komt uit een familie met racegeschiedenis: zijn grootvader Mauro Bianchi reed onder meer voor Alfa Romeo, en zijn oudoom Lucien Bianchi won in 1968 de 24 uur van Le Mans en kwam in de jaren zestig uit in de Formule 1. Jules begon op zijn vijfde met karten en doorliep de Franse opleidingsklassen voordat hij de overstap naar formuleracen maakte. In 2007 pakte hij meteen de titel in de Franse Formule Renault 2.0. Een jaar later werd hij derde in de F3 Euro Series bij ART Grand Prix, en in 2009 volgde de titel in diezelfde klasse met negen zeges.
Die titel leverde hem een test bij Ferrari op, waarna hij eind 2009 het eerste lid werd van de nieuw opgerichte Ferrari Driver Academy. Bianchi werd derde in de GP2-eindstand van 2010 en tweede in de Formule Renault 3.5 van 2011, terwijl hij testwerk verrichtte voor Ferrari en later Force India.
Debuut bij Marussia
Voor het seizoen 2013 leek een stoeltje bij Force India binnen handbereik, maar het team koos voor Adrian Sutil. Bianchi kreeg pas enkele weken voor de eerste race alsnog een kans, toen Marussia het contract met Luiz Razia ontbond. Hij greep die kans met beide handen en reed het hele seizoen sneller en consistenter dan teamgenoot Max Chilton, met een dertiende plaats in Maleisië als beste resultaat.
Marussia behield hem voor 2014, het jaar waarin het team overstapte van Cosworth- naar Ferrari-motoren. In de Grand Prix van Monaco, op steenworp afstand van zijn geboortestad Nice, kwalificeerde Bianchi zich negentiende maar zakte door een versnellingsbakwissel terug naar de laatste startplek. Ondanks een stop-and-go-straf en een extra tijdstraf van vijf seconden werkte hij zich naar de negende plaats, goed voor de eerste WK-punten in de geschiedenis van Marussia. Het resultaat hielp het team aan het eind van het jaar aan de negende plaats bij de constructeurs, met bijbehorend prijzengeld. Bianchi reed met startnummer 17, dat hem min of meer per toeval toeviel nadat zijn drie voorkeursnummers al vergeven waren. Achter de schermen deed hij tegelijk testwerk voor Ferrari, en binnen de paddock werd al gefluisterd over een stoeltje bij de Scuderia voor 2015.
Het ongeluk in Japan
Op 5 oktober 2014 werd de Japanse Grand Prix in Suzuka verreden onder zware regenval door tyfoon Phanfone. Op de 42e ronde crashte Adrian Sutil bij de Dunlop Curve; een bergingsvoertuig werd de baan opgestuurd om zijn auto weg te takelen terwijl de race onder dubbel geel doorging. Een ronde later verloor Bianchi op vrijwel dezelfde plek de controle over zijn Marussia en botste met hoge snelheid tegen dat bergingsvoertuig. Hij liep een diffuse axonale hersenbeschadiging op, een van de zwaarste vormen van hersenletsel, en werd in kunstmatige coma gehouden. Na eerste behandeling in Japan werd Bianchi overgebracht naar het ziekenhuis in zijn geboortestad Nice, maar hij kwam niet meer bij bewustzijn. Op 17 juli 2015 overleed hij, 25 jaar oud, negen maanden na het ongeluk. Hij was de eerste coureur die aan de gevolgen van een raceongeval in de Formule 1 overleed sinds Ayrton Senna in 1994.
Nalatenschap
Het ongeluk van Bianchi zette de discussie over de inzet van bergingsvoertuigen tijdens gele vlaggen op scherp en leidde in 2015 tot de invoering van de Virtual Safety Car. Enkele jaren later kwam daar de halo bij, de kooiconstructie boven het cockpit die sindsdien meerdere levens heeft gered. Marussia, dat inmiddels verderging als Manor, trok startnummer 17 na zijn overlijden uit ere in.
Bianchi was het eerste lid van de Ferrari Driver Academy, die mede naar aanleiding van zijn talent werd opgericht, en gold binnen de Scuderia als een toekomstige coureur van het eerste team. Latere academy-leerlingen zoals Charles Leclerc, die Bianchi als mentor beschouwde, verwijzen nog altijd naar hem als voorbeeld. Zijn oudoom Lucien Bianchi kwam op vergelijkbare wijze om het leven tijdens een test voor Le Mans, een naargeestige overeenkomst binnen de racefamilie.