BRM, voluit British Racing Motors, was een Brits Formule 1-team dat van 1951 tot 1977 aan het wereldkampioenschap deelnam. Het team bouwde zijn eigen chassis en motoren en gold in de jaren vijftig als het Britse antwoord op de Italiaanse overmacht van Ferrari en Maserati. BRM pakte in 1962 zijn enige wereldtitel en bleef daarna nog vijftien jaar actief, met wisselend succes.
Oprichting en de ambitieuze V16
Raymond Mays en ingenieur Peter Berthon richtten BRM op in 1945, kort na de Tweede Wereldoorlog. Het plan was groots: een Brits raceproject dat kon concurreren met de gevestigde Europese fabrikanten. De basis van het team lag in Bourne, in het Engelse Lincolnshire, waar het tot de laatste dag gevestigd bleef.
De eerste motor van BRM was een 1,5-liter V16 met compressor, technisch geavanceerd voor die tijd maar in de praktijk onbetrouwbaar en lastig te beheersen. Het project kostte veel tijd en geld voordat het team in 1951 zijn Formule 1-debuut maakte, op eigen bodem tijdens de British Grand Prix.
1962: de titel van Graham Hill
Financier Alfred Owen bracht via zijn Owen Organisation de broodnodige stabiliteit, en onder leiding van ontwerper Tony Rudd kreeg het team steeds meer grip op de techniek. Dat wierp vruchten af: Graham Hill won in 1962 vier grands prix voor BRM en pakte daarmee zijn eerste wereldtitel, terwijl het team zelf ook het constructeurskampioenschap won. Het bleef de enige keer dat BRM beide titels tegelijk binnenhaalde.
De jaren erna bleef BRM meestrijden aan de top. Het team eindigde in 1963, 1964, 1965 en 1971 als tweede in het constructeurskampioenschap, onder meer met coureurs als Jackie Stewart, Jo Siffert en Pedro Rodríguez achter het stuur. Ook Niki Lauda reed begin jaren zeventig voor het team, voordat hij de overstap naar Ferrari maakte.
Neergang in de jaren zeventig
De laatste grote wapenfeiten van BRM dateren van het begin van de jaren zeventig. Jean-Pierre Beltoise bezorgde het team in 1972 zijn laatste Grand Prix-zege, in Monaco. Twee jaar later reed Beltoise nog naar een tweede plaats in Zuid-Afrika, het laatste moment dat BRM echt meedeed aan de kop van het veld.
Na 1974 trok Alfred Owen zijn steun terug en verloor het team zijn financiële basis. BRM bleef nog enkele seizoenen op een lager niveau meerijden, maar zonder punten in 1975, 1976 en 1977. In dat laatste jaar kwam er definitief een einde aan het project uit Bourne.
Erfenis
BRM geldt als een van de eerste Britse fabrikanten die het opnamen tegen de Italiaanse grootmachten, en de titel van 1962 blijft het hoogtepunt uit de clubgeschiedenis. Anders dan sommige andere historische teams kreeg BRM geen directe opvolger op de huidige Formule 1-grid: na 1977 verdween de naam uit de koningsklasse. De naam dook daarna nog wel eens op in andere raceklassen, maar een terugkeer in de Formule 1 kwam er nooit.