De koppeling bestaat uit meerdere koolstofplaten die samen worden gedrukt om een vaste verbinding te maken tussen de motor en de versnellingsbak. Wanneer de coureur aan de koppelingspaddle trekt, wordt de druk op deze platen verminderd door een hydraulisch systeem, waardoor de verbinding wordt verbroken. Dit gebeurt elektrisch-hydraulisch, wat betekent dat een computer en hydraulische vloeistof de bediening regelen.
Wanneer wordt de koppeling gebruikt?
De koppeling speelt vooral een rol bij de racestart en in de pitstraat. Bij de start houdt de coureur beide koppelingspaddles ingedrukt terwijl de auto stilstaat. Als de lichten uitgaan, laat de coureur de paddles geleidelijk los om de juiste balans te vinden tussen tractie en vermogen. Te snel loslaten leidt tot wielslip, te langzaam zorgt voor een trage start. Dit vraagt veel gevoel en precisie van de coureur.
Tijdens het rijden wordt de koppeling niet meer handmatig gebruikt. Bij het schakelen met de schakelpaddles regelt het semi-automatische systeem de koppeling volledig automatisch. Een versnelling wisselen duurt ongeveer 50 milliseconden, waarbij de elektronica de koppeling kort ontkoppelt zonder dat de coureur hieraan te pas komt. Dit verschil met een gewone auto maakt de F1-transmissie zo snel en efficiënt.
Bite point en startprocedure
Voor de start voeren coureurs tijdens de opwarmronde een zogenaamde bite point find uit. Dit is het punt waarop de koppeling net begint te grijpen. De elektronica detecteert en slaat dit punt op, zodat de coureur bij de start exact weet waar de koppeling pakt. Teams besteden veel tijd aan het vinden van het perfecte instelpunt, omdat grip afhangt van factoren zoals temperatuur, banden en brandstofgewicht.
Sinds 2008 is automatische launch control verboden, wat betekent dat de coureur zelf het gas en de koppeling moet doseren bij de start. Dit maakt het verschil tussen een goede en slechte start vaak beslissend voor de race-uitslag.