Een een-stop strategie is een raceplan waarbij een coureur tijdens de Grand Prix slechts één keer naar binnen komt voor een pitstop om van banden te wisselen. Dit is vaak de snelste manier om een race te voltooien, omdat elke extra pitstop ongeveer 20 tot 25 seconden kost.
De een-stop is voor veel teams de voorkeursstrategie. Door maar één keer te stoppen, verlies je minder tijd in de pitstraat en kun je meer ronden op volle snelheid rijden. Dit werkt vooral goed op circuits waar de banden niet heel snel verslijten en waar inhalen lastig is. Op zulke banen is trackpositie (je plek op de baan) vaak belangrijker dan verse banden.
Waarom kiezen teams voor één stop?
Teams rekenen voor de race uit welke strategie het snelst is. Daarbij kijken ze naar hoeveel tijd een pitstop kost, hoe snel de banden slijten en hoeveel sneller je op verse banden rijdt. Als nieuwe banden niet genoeg tijdwinst opleveren om de pitstop goed te maken, blijft één stop de beste keuze. In de Formule 1 is er ook een regel dat je tijdens een droge race minimaal twee verschillende bandensoorten moet gebruiken. Dat betekent dat je altijd minstens één pitstop móét maken om van compound te wisselen.
Wanneer werkt een een-stop het beste?
Een een-stop strategie werkt goed wanneer de bandenslijtage laag is, de pitstop veel tijd kost (bijvoorbeeld op circuits met een lange pitstraat zoals Singapore) en als inhalen moeilijk is. Ook kan het slim zijn om één stop te doen als je verwacht dat er tijdens de race een safety car komt. Dan kun je goedkoop van banden wisselen terwijl het veld toch langzaam rijdt.
Voorbeeld uit de praktijk
Op stratencircuits zoals Monaco of Singapore zie je vaak een-stop strategieën. De pitstraat is daar lang en inhalen vrijwel onmogelijk. Teams kiezen dan bijvoorbeeld voor medium banden aan de start, stoppen na 20 tot 30 ronden voor harde banden en rijden die tot de finish. Op andere circuits zoals Oostenrijk of Bahrein is een twee-stop strategie juist sneller door de hoge bandenslijtage.